Nick Hannes

Knack

Portfolio in Knack, November 19, 2014.

Tekst (door Jelle Henneman):

Wat in 2010 begon als een rondreis langs de Middellandse Zee, leidde fotograaf Nick Hannes vier jaar lang langs revoluties, oorlogen, de kaalslag van de economische crisis, duizenden verdronken migranten en wanstaltige weelde aan de overkant. ‘Veel vooruitgang spreekt er niet uit.’

Het was de bedoeling om met de kustlijn van de Middellandse Zee als gids beelden te maken van alles wat me opviel in die fascinerende regio, waar ook de wortels van mijn cultuur en geschiedenis liggen’, vertelt fotograaf Nick Hannes. ‘Gaandeweg merkte ik dat ik telkens bij dezelfde thema’s bleef hangen: het massatoerisme, de ongebreidelde urbanisatie en de teloorgang van de omgeving, en migratie. Ik was op Lampedusa enkele dagen na de ramp waarbij honderden Eritrese bootvluchtelingen verdronken waren. Uit heel Europa waren Eritreërs, voormalige vluchtelingen, afgezakt om te helpen bij de identificatie en opvang van de slachtoffers. Ze vertelden me verhalen over de vele krab - wonden die ze aantroffen – als je verdrinkt grijp je naar alles, ook als je daardoor anderen meetrekt. Die verhalen hebben me heel erg aangegrepen. Deze zee was ooit een kruispunt van invloeden, vandaag is ze een barrière. De slotgracht van Fort Europa, zeg maar.’
‘Wie alle foto’s ziet, kan niet voorbij de enorme contrasten. Ik was in Gaza, enkele weken voordat het stukgeschoten werd. Dat ligt aan dezelfde zee als Monaco. Ik wil niet zozeer een boodschap verkondigen, iedereen denkt er maar het zijne van. Het is een collectie beelden. Zo werk ik ook. Ik ben niet geïnteresseerd in de individuele psyche van de mensen die ik fotografeer. Het zijn geen portretten. Ik ben een vluchtige, wat asociale reiziger. In de eerste plaats kijk ik. Voor diepgaande gesprekken of ontmoetingen is er maar zelden plaats, omdat ik zo visueel gefocust ben dat ik de hele tijd word afgeleid door wat ik rond me zie.’
‘Soms waren er natuurlijk wel goede contacten. In Caïro was ik op de eerste verjaardag van de val van Mubarak op een feest met enkele Belgen en Egyptenaren, vlakbij het Tahrirplein. Terwijl het traangas van de rellen buiten door de ramen kwam, vielen binnen alle verschillen tussen de aanwezigen weg. Maar die Arabische Lente van toen, die is me wel overvallen. Toen ik in 2010 vertrok, was daarvan nog geen sprake. Ik ben ook helemaal geen doorgewinterde oorlogsfotograaf. Ik ben bijvoorbeeld afgeknapt op Libië, waar ik enkele dagen bij de geheime dienst heb vastgezeten op verdenking van spionage. Maar goed, in Tanger of Algiers kom je dan weer in erg kosmopolitische plekken terecht. De verrassingen zitten overal.’